| Luca, de herder |
|
Een heel aardige mevrouw en een prachtige jonge herder. De herder was een maand of vier en heette Luca. Trots stapte hij het trainingsveld op. Ik meende even te zien dat mevrouw iets minder fier achter hem aan liep. Na de les vroeg mevrouw me wat ze moest doen aan het bijten van de hond: “Hij bijt nog steeds.”
Ik zag de linkerhand van mevrouw. Een beetje groen/geel gekleurd en vol met kleine lidtekens. Ze wist niet of het nog wel speels was als hij beet. Het werd een lang gesprek……
Spelen? Mevrouw woonde ideaal, ze had het bos als het ware in haar tuin liggen. De hond werd nooit uitgelaten. Hij kon zichzelf goed vermaken. Met de eigenaren speelde hij ruw en vooral bij haar beet hij ‘uit speelsheid’. Ze kon hem vaak niet van zich afhouden. Het was begonnen met wat aandacht vragen, stoten met de kop. Dat werd al snel knabbelen aan de trui of stiekem velletjes pakken. Dat had altijd effect, want dat kon gemeen pijn doen. Maar al gauw werd het bijten. Mevrouw vond het nog steeds ‘speels’. Hij was altijd tijdens het spel. Alleen werd het spelen steeds ruwer ….? Hier was iets uit de hand gelopen. Haar vorige hond, ook een herder, was niet oud geworden. Hij moest worden afgemaakt omdat hij het 'in zijn kop' had gekregen! Correctie? Ik geef niet graag correcties, want die worden zelden op het goede moment gegeven en zelden door de hond begrepen. Effectieve correcties en beloningen moeten binnen een halve seconde op het betrokken gedrag volgen. Lukt dat niet dan is een beloning zinloos. Een te laat gegeven correctie doet echter heel veel kwaad. De hond begrijpt de correctie niet en wordt bang of agressief. Toch is bij Luca een felle, korte correctie (een tik op zijn neus) op zijn plaats, voordat het niet meer kan. Maar er moet meer gebeuren om deze verhouding te herstellen. Leren bijten Elke pup moet leren bijten. Een hond gebruikt zijn bek om iets vast te pakken In het spel met zijn nestgenootjes leert hij hoe hard hij iets vast mag pakken. Een klein beetje te hard en zijn nestgenoot gilt het uit. Ook bij ons mensen test hij hoe hard hij bijten mag. Maar wij gillen niet. Soms lachen wij zelfs. Dan is het pas echt leuk voor de pup. Hij pakt ons in dit zogenaamde spel al gauw overal vast, waar hij ons maar pakken kan. In het begin valt het nog wel mee. Maar als die scherpe tandjes ons bij de hand pakken, wordt het al vervelender. Maar toch: we tolereren het. Hij is immers nog zo klein en het is toch ‘speels’. Fout …. Hadden we maar gegild alsof we vermoord werden. Zelfs toen hij in onze broekspijp hing. Uiteraard hadden we nooit verder mogen spelen met zo’n lomperik, die zich niet gedragen kan. We hadden hem meteen links moeten laten liggen, moeten negeren. Maar dat deden we niet. Langzaamaan leerde de hond dat wij juist aandacht geven als hij bijt. Soms wel wat negatieve aandacht, maar aandacht kreeg hij. Dat we hem uitgebreid vertelden, dat het niet lief was om zo hard te bijten, daar snapte hij niets van. Maar al gauw besefte hij wel dat hij het voor het zeggen had. Je kon de baas laten praten tegen je, of met je laten spelen. Laten lachen. Water laten halen of hem de deur voor je laten openmaken. Gewoon …….. door te bijten. Luca was de baas Mevrouw had al eerder een lijst met dominantiehandelingen meegekregen, welke ze uit moest voeren, om weer de baas te worden. Eén daarvan was de snuit van de hond vastpakken. Dat moest hij toestaan als zij de baas was. Maar mevrouw was de baas niet meer en zijn snuit omvatten met haar handen dat pikte Luca niet. Iedere keer als ze dat probeerde, beet hij haar. Nee, dat was helemaal niet speels meer. Met zijn vier maanden, was Luca de baas. Regels Bij Luca werden opnieuw huisregels ingevoerd. Luca wordt ondanks de grote tuin en de nabijheid van het bos, gewoon weer vier keer per dag uitgelaten. En bij elke wandeling wordt er getraind en gespeeld. Een paar keer per dag een verplicht uurtje rust in de bench, laat hem zien wie hier de regels bepaalt. De hond alleen laten ravotten in de tuin (bos) is nergens goed voor. Zonder onze controle onderwijst hij zichzelf en leert vast de dingen die wij niet op prijs stellen. Vooral het geven van het voer is een belangrijk machtsmiddel. Natuurlijk eet de hond pas als wij klaar zijn met eten. Wij krijgen als leider van de groep immers het beste stuk van de prooi. Nog veel belangrijker is dat de baas de hond negeert iedere keer als de hond om aandacht vraag. Dat is duidelijk. En nooit maar dan ook nooit accepteren wij dat ons vel of zelfs een broek of trui door de hond beschadigd wordt. Hadden we maar gegild van de pijn de eerste keer dat hij in onze broekspijp beet. Ik kijk voortaan altijd naar de handen. En zie ik een pleister, dan gaat bij mij een lampje branden. Ooo…... het was maar speels gedrag. |