| Dat mooie bolletje wol! |
|
Wat is er mooier dan zo’n klein guitig koppie? Je trekt je stoute schoenen aan. Argumenten zat. Je kinderen leren met dieren om te gaan. Bij de buren gaat het ook. En ….. het is toch ook gezellig. Het hele gezin staat te trappelen van opwinding nu de beslissing is gevallen. We gaan een hondje kopen. Er is goed over nagedacht. We gaan echt niet naar een handelaar. We kijken ook niet in de krant. Nee een fokker, die is aangesloten bij een rasvereniging. Daar gaan we heen. We zoeken de vrolijkste uit. Hij rent op ons af en ploft in onze armen. Dat is onze keus. Wat kan die kleine druk zijn….. Eenmaal thuis, komt iedereen kijken. We staan volop in de belangstelling. Vol vertrouwen wennen we hem aan ons gezin. Ons roedeltje is uitgebreidt. Wennen gaat snel. Binnen de korste keren weet hij planten en boeken te vinden en soms bijt hij in de broekspijpen van de kinderen. Het speelgoed is niet veilig en buiten plassen vindt hij veel te koud. Gelukkig zijn we op een goede hondenschool en leren we veel. Trots laten we zien dat hij kan zitten en zelfs op een handgebaar gaat liggen. Maar als het bezoek weer weg is, ontdekken we ook de andere kant. Hij eist alle aandacht op en we hebben het veel te druk. Op een gegeven moment blijkt ook tot overmaat van ramp dat hij absoluut niet alleen wil zijn. De buren klagen. En met zeven maanden al, begint hij nog te puberen ook. De hormonen spelen op. Overal markeert hij en andere reuen zijn ineens een uitdaging. Hij trekt aan de lijn en in huis is het soms niet gezellig meer. Hij is sterker dan we dachten. De kinderen kunnen er niet mee uit. Soms lijkt hij zich te vervelen. Maar eens per week naar het bos is toch genoeg. Of niet….? Hij schooit en rent om de salontafel. Koffie gaat over de vloer en op de banken vind je zijn vieze poten. Op de hondenschool vinden ze dat we te weinig trainen. Maar we hebben toch ook ons werk en ook de kinderen kosten handenvol met tijd. En eenmaal volwassen met al die streken, heb je je handen veel te vol. Al twee jaar is hij nu. Hij lijkt nooit tot rust te komen. Hij jaagt achter de schaduwen op de muur en geen boek of krant is veilig. Hij maakt nog steeds alles kapot en moet altijd plassen als je staat te koken. Aan de lijn is hij gewoon niet te houden, maar los kan niet meer. Want hij komt niet terug. Je bent blij als hij zijn plas gedaan heeft en snelt terug naar huis. Een Cavia of Konijn? Een hond is een sociaal dier. Je moet er tijd voor vrij maken. Een hond mag niet langer dan een uur of drie alleen zijn en dat moet je hem nog leren ook. ‘Uitlaten’ betekent iedere dag met hem spelen of trainen op een veld waar hij los kan rennen. Dan kun je niet gaan staan praten, maar moet je met hem bezig zijn. En vier rondjes van een kwartier heeft niets te maken met de jacht waar zijn natuur naar smacht. Dollen, rennen en vooral zijn neus gebruiken. Verstoppertje of apporteren dat is wat hij nodig heeft. Iedere dag minstens anderhalf uur. Ook als het donker is of pijpenstelen regent. Kinderen kunnen hem pas uitlaten als ze de 13 jaar zijn gepasseerd. Je moet op training en het is verstandig om je ook te informeren. Honden zijn geen mensen, maar kunnen niet zonder opvoeding. Het is zaak te weten wat je doet. Stel je voor dat jij de hele dag in een mand moest liggen en mocht wachten op dat kleine ommetje aan de lijn. Misschien toch liever een cavia of konijn. Iedere dag even mee spelen, voldoende eten en een schone kooi. In ieder geval te overzien! Een hond is echter je partner … Wat is er echter mooier dan een hond. Hij kent je door en door. Staat te wachten op je thuiskomst en lijkt je volledig te begrijpen. Hij is nooit chagrijnig en altijd klaar voor een fikse wandeling. Het lijkt wel of hij weet wanneer je naar het bos of naar de hondenschool gaat. En als je hard gaat lopen, wil hij van de partij zijn. Ook naast de fiets is hij altijd paraat. Een hondensport is pret voor twee. Je leeft gezonder en hij is nog een halve psycholoog ook, want in je somberste buien, weet hij je nog altijd op te beuren. Het is een kwestie van geven en nemen. Als je voldoende tijd (minstens een paar uur per dag) besteedt aan je metgezel, dan laat hij je nimmer in de steek. Ik kan me geen fijnere kameraad voorstellen. En die mag wat (tijd) kosten. |