Een hond heeft vier poten. Maar hij heeft geen handen en toch is het aanpakken van voorwerpen voor hem niet moeilijker dan voor ons. Hij gebruikt zijn bek en daarmee kan hij erg veel. Ik ken een Labrador, die autobanden kan dragen. Hij pakt ze aan de binnenzijde met zijn bek vast en gooit ze om zijn nek. Mijn honden daarentegen kunnen rauwe eieren van de grond oprapen en bij me brengen zonder ze kapot te bijten. Een hond moet echter wel leren hoe hard hij iets kan vastpakken. Een pup stoeit met zijn nestgenootjes dan ook om het hardst. Zij bijten erop los, totdat één van de pups gillend en piepend het strijdtoneel verlaat. Hij gilt veel harder dan nodig. Maar de ander zit er bedremmeld bij en heeft geleerd: dat was te hard. Ook de oudere hond tolereert van een pup ontzettend veel, maar gromt een keer flink als de pup te hard bijt. Op die manier leert een hond hoe hard hij mag bijten. Helaas moeten wij er soms om lachen als een pup in onze broekspijp hangt. We zouden echter beter kunnen gillen van de zogenaamde pijn. Want zolang we lachen, denkt de pup dat het nog wel wat harder kan. En dan komt er een moment dat hij zo ook 'speels' in onze handen bijt. Toen ik een mevrouw op cursus kreeg, met een bont en blauwe hand vol lidtekens, beweerde ze nog dat haar jonge hond alleen maar 'speels' in haar handen beet. Helaas is dat niet zo. Want een hond leert zo nog meer dan alleen hoe hard hij mag bijten. 'Speels' bijt hij in onze handen en wij trekken onze hand terug. Ineens voelt hij zich een beetje sterker als wij. Misschien gromt hij er zelfs wel een beetje bij. Een volgende keer gromt hij als je aan zijn etensbak komt, hem van de bank stuurt of als hij in de deuropening ligt als jij er door wilt. Als je dan ook terugtrekt (al is het maar een lichte aarzeling), weet hij dat het werkt. Hij is sterker dan jij. We kunnen dat allemaal voorkomen door meteen als hij in je broekspijp, of je trui bijt, het uit te gillen van de 'pijn' en hem volledig te negeren. Met zo'n hondje wil ik niet spelen. Op die manier vergeet hij later nooit dat hij zijn tanden gewoon nooit in ons vel mag zetten. Daarnaast krijgt hij allerlei speeltjes, van pluche tot rubber of een stukje bot. Speeltjes zijn om samen mee te spelen. In zijn eentje bijt hij ze kapot. Met eenbodje voor dat doel niet erg. Maar een pluche speeltje of een touw veroorzaakt heel makkelijk verstoppingen in de darmen. daar wordt je niet vrolijk van. Nee we spelen samen met onze hond. We doen zelfs gerust een trekspelletje, waarbij we hem leren het touw of de sok goed vast te houden. We winnen dat spelletje uiteindelijk altijd en houden het speeltje dan ook, want wij zijn altijd sterker dan hij. En ook dat vergeet hij later nooit. Hij moet leren bijten, maar wij bepalen waarin, hoe lang en hoe hard.
Een ander artikel
Exarcio Opvoeding & Gedrag - Copyright © 2007-2008. Vragen naar aanleiding van deze artikelen of het gebruik hiervan, kunt u richten aan:
Exarcio contact
|